فیلم جوکر (Joker – 2019) به کارگردانی تاد فیلیپس و با نقش‌آفرینی ماندگار واکین فینیکس، از شاخص‌ترین آثار سینمای معاصر در حوزه‌ی روان‌شناسی شخصیت و آسیب‌های روانی است.
این فیلم سفری‌ست درونی به دنیای مردی که میان نیاز به عشق و تجربه‌ی طرد، میان میل به خنداندن و واقعیت تلخ دیده‌نشدن، در حال فروپاشی است.

از منظر طرحواره‌درمانی، آرتور فلک گرفتار چندین طرحواره‌ی فعال است؛ از جمله نقص/شرم، طرد اجتماعی، محرومیت هیجانی و بی‌اعتمادی/بدرفتاری.
او در تلاش برای بقا در جامعه‌ای سرد و بی‌رحم، مدام میان نقش‌های اجباری و دردهای پنهانش دست‌وپا می‌زند، تا جایی که فشار روانی، او را از درون متلاشی می‌کند و خشم فروخورده‌اش در قالب شخصیتی جدید، آزاد می‌شود.

فیلم «جوکر» نه‌فقط داستان سقوط یک انسان است، بلکه هشداری اجتماعی درباره‌ی بی‌تفاوتی نسبت به رنج‌های انسانی است.
از نگاه روان‌شناختی، این اثر نشان می‌دهد که ریشه‌ی بسیاری از رفتارهای ویرانگر، در احساس شرم، طرد، و نادیده‌گرفته‌شدن شکل می‌گیرد — جایی که روان انسان، دیگر تاب نادیده‌ماندن را ندارد.