نام کتاب: انسان، موجودی یکروزه
نویسنده: اروین د. یالوم
مترجم:مهدی غبرایی
انتشارات:قطره
عزیزان جانم
یالوم در این کتاب، نه در مقام نظریهپرداز، که بهمثابه انسانی همقدِ رنج و حیرت ما، کنارمان مینشیند و از تجربههای ناب، ملموس و گاه دردناک خود در درمان روانِ انسانها میگوید.
«انسان، موجودی یکروزه» نه یک نظریهپردازی سنگین رواندرمانگرانه است و نه فقط مجموعهای از روایتهای درمانی؛ بلکه دعوتی است به “دیدن انسان، پیش از هر چیز، بهعنوان یک بودن فانی”
یالوم در این مجموعه، از لحظاتی مینویسد که انسانها در مواجهه با حقیقتِ فناپذیری، از پسِ سالها انکار و اجتناب، بالاخره خود را «میبینند».
و آنگاه، زندگی تازهای آغاز میشود—نه بدون ترس، بلکه با “پذیرشِ ترس”
در هر روایت، دغدغهای اگزیستانسیال حضور دارد:
مرگ
تنهایی وجودی
آزادی و مسئولیت
و جستوجوی معنا در جهانی بیپاسخ
اما مهمتر از همه، یالوم نشان میدهد که “همدلی انسانی، شنیدن بیقضاوت، و حضور واقعی در کنار دیگری، خود میتواند شفاگر باشد.”
چرا این کتاب ارزشمند است؟
چون خواندن آن مثل شنیدن زمزمههای انسانی است که، از پس سالها نشستن در مقابل رنج دیگران، حالا با صداقتی خالصانه میگوید:
«تو تنها نیستی در این حیرانی، در این ترس از تمامشدن. من هم همینجا بودهام.»
و شاید همین پذیرش ساده و بیادعا، بتواند ما را به آن جایی برساند که یادمان بیاید:
ما انسانیم.
ما موجوداتی یکروزهایم.
و شاید همین، زندگی را عزیز میکند.